13/22
1950’lerde Meksika’da, kırklı yaşlarındaki bir Amerikalı göçmen, küçük bir Amerikan topluluğunda yalnız bir hayat yaşamaktadır. Ancak genç bir öğrencinin gelişi, adamın sonunda biriyle anlamlı bir bağ kurmasına neden olur. Daniel Craig, Guadagnino ile seçme kasetlerini izledikten ve ona “İşte o adam.” dedikten sonra sonunda Luca Guadagnino’yu Drew Starkey’i oynamaya ikna etti.. William Lee: Kıçına yat! Ya da Donanmada geçirdiği dört yılın ardından geriye ne kaldıysa.. The Graham Norton Show tarafından sunulmaktadır: Daniel Craig / Nicola Coughlan / Jesse Eisenberg / Kieran Culkin / Flo (2024). “Fındıkkıran”ı (1991) hiç izlemedim, ancak 2024 Londra Film Festivali’nde “Queer” gösterimi sırasında sık sık düşünüyorum: Sanırım bu beklenen bir şeydi, çünkü William S Burroughs her iki film için de kaynak materyali sağladı. Meksika, William Lee, yanlış yaşta bir Amerikalı yazar… kırklı yaşlarda mı? Ellili yaşlarda mı? Günlerini sarhoş olarak, kendini vurarak ve diğer erkeklerle rahat seks yaparak geçiriyor. Bir gün, Eugene adında kaslı, zeki bir genç adam bir bara girer ve Lee vurulur. Ama Eugene ne ister? Sonra telepatik uyuşturucu var… Yönetmen Luca Guadagnino’nun bu filmde stilistik olarak neyi amaçladığından emin değilim. Setler neredeyse tamamen blok renklerle dekore edilmiş – donuk kırmızı ve zeytin yeşili gibi – ve filmin geçtiği dönem filmlerine saygı duruşunda bulunduklarını düşündüren belirsiz bir şekilde gerçekçi olmayan, temiz Technicolor görünümüne sahipler. Ama durum buysa, Daniel Craig (benim hayal gücüm mü yoksa Sid James gibi mi konuşmaya başladı?) neden başrolde sıkışmış ve sürekli saçma sapan şeyler söylemek zorunda kalmış? Aksanın kendisine ait olmadığı açıkça belli. Drew Starkey, manipülatif Eugene olarak daha incelikli bir performans sergilemeyi başarıyor ve kesinlikle hazırlıklı görünüyor. Lesley Manville, Güney Amerika ormanlarında yaşayan doktor olarak tanınmaz halde – makyaj ekibiyle harika bir iş çıkarmışlar. Bir kere izlemek güzeldi ama bir daha izlemem.